عده روز افزونی از داوطلبان Ph.D. ، به ویژه در رشته های علمی، به این نتیجه می رسند که قبل از ملحق شدن به نیروی کار هنوز به تحصیلات و تجارب عملی بیشتری نیاز دارند. برای رفع این نیاز، بسیاری از مؤسسات سمت های پژوهشی فوق دکترا ایجاد کرده اند، که آموزش های بیشتری را در زمینه هایی همچون پژوهش، تألیف، و تدریس جهت آمادگی برای مشاغل پژوهشی در محیط های علمی و دانشگاهی، دولت و صنعت ارائه می دهند. در ایالات متحده، بیش از نیمی از پژوهشگران مقطع فوق دکترا را دانشجویان خارجی تشکیل می دهند.

سمت های فوق دکترا تجارب پژوهشی فشرده تحت نظر یک مربی مجرب را امکان پذیر می سازد. دانشجوی مقطع فوق دکترا اساساً به عنوان کار آموز نزد مربی مشغول به کار می شود و این دو به اتفاق هم در خصوص یک پژوهش مشترک و مستقل و انتشار یافته های مربوط به آن توافق می کنند.

برای آنکه فرد واجد شرایط دانشجوی مقطع فوق دکترا (که عموماً postdoc نامیده می شود) باشد، باید مدرک دکترا (مثلاً، Ph.D. ، M.D. ، D.D.S. ، Pharm.D. ، D.V.M. ، D.P.H. ، D.N.S. )، یا  در برخی موارد یک فوق لیسانس یا کارشناسی ارشد نهایی را اخذ کرده باشد. برای بسیاری از سمت ها، انتظار می رود که متقاضیان مدرک خود را اخیراً (حداقل طی هفت سال گذشته) اخذ کرده باشند، گرچه برخی فرصت های ضمن خدمت نیز موجود است. اکثر پژوهشگران مقطع فوق دکترا در زمینه رشته هایی همچون زیست شناسی، فیزیک، ستاره شناسی، شیمی، و علوم مرتبط با زمین، جو و اقیانوس، و نیز مهندسی، پزشکی، ریاضیات و علوم کامپیوتر، و روانشناسی فعالیت می کنند. در بعضی موارد، سمت های فوق دکترا در سایر رشته های مرتبط با علوم اجتماعی و علوم انسانی موجود می باشد، اما اینها معمولاً نادرتر هستند. گرچه تحصیل در مقطع فوق دکترا نسبت به گذشته رواج بیشتری یافته است، سمت های فوق دکترا در همه رشته ها موجود نیست.

سمت های فوق دکترا برای کلیه دارندگان مدرک Ph.D. مناسب نیست. تخصیص چند سال به آموزش های تحقیقاتی ممکن است هیچ فایده ای برای افرادی نداشته باشد که قصد دارند در زمینه های غیر پژوهشی مربوط به رشته خود، مانند تحصیلات متوسطه، سیاست گذاری، یا مدیریت پروژه، مشغول به کار شوند. این پژوهشگران باید فرصت های انترنی یا  دستیاری متناسب با نیازهای خود را پیدا کنند.

سمت های مقطع فوق دکترا بسیار رقابت آمیز هستند و داوطلبانی که در مقطع Ph.D. مشغول به تحصیل می باشند باید قبل از اخذ مدرک خود کاملاً آماده شوند. داوطلبان ایده آل معمولاً تجاربی در زمینه تدریس و پژوهش در مقطع دکترا دارند و تلاش کرده اند از طریق انتشار و ارائه مقالات و حضور در کنفرانس ها خود را نشان دهند. برخورداری از تجربه در زمینه نظارت آزمایشگاهی، و نیز دانش لازم برای نوشتن مقالات، چکیده ها، و ارائه طرح های پژوهشی (proposal ) هم حائز اهمیت است. 

دستیابی به سمت های فوق دکترا چندان آسان نیست. متقاضی باید آنها را جستجو کند و هرچه جستجو دقیق تر و کامل تر باشد، احتمال پیدا کردن یک سمت فوق دکترای ایده آل بیشتر خواهد بود. این سمت ها را می توان در گروه های دانشگاهی، و نیز مراکز پژوهشی، مؤسسات، آزمایشگاه ها، و موزه ها یافت. برخی از این سمت ها در نشریات حرفه ای، در جلسات انجمن های حرفه ای و روی وب سایت ها آگهی می شود، ولی بسیاری از سمت ها فقط به صورت شفاهی اعلام می گردد. در اینجا است که روابط شخصی و حرفه ای مؤثر واقع می شود. دانشجویان باید تا جایی که امکان دارد با تعداد بیشتری از پژوهشگران رشته خود آشنا شوند و نامه هایی را برای افرادی ارسال کنند که که پروژه هایشان مورد علاقه آنها است.  

بسیاری از دانشجویان خارجی به اشتباه تصور می کنند که مؤسسه مهمترین عامل برای انتخاب یک سمت فوق دکترا است. گرچه دانشجویان باید هنگام بررسی، به عنوان مثال، حقوق و مزایایی که دریافت می کنند، مؤسسه را مد نظر قرار دهند، اما مؤسسات در مقایسه با مربی عموماً تأثیری ناچیز بر کیفیت تجارب فوق دکترا دارند. بنابراین، دانشجویان باید در درجه اول اعتبار علمی و حرفه ای مربی را در نظر بگیرند نه اعتبار مؤسسه را. 

دانشجویان مقطع فوق دکترا باید تقاضانامه های خود را مستقیماً برای پژوهشگری ارسال کنند که می خواهند نزد او مشغول به کار شوند، مگر در مواردی که در آگهی مربوط به سمت غیر از این اعلام شده باشد. تقاضانامه باید شامل رزومه ( خلاصه تجربیات)، فهرست انتشارات، چکیده پایان نامه (تز) و نامه همراه باشد. رزومه باید دارای یک فرمت دانشگاهی استاندارد ایالات متحده باشد و در آن اعلام گردد که معرف/معرفین حسب درخواست موجود است.  نامه همراه باید متناسب با سمت مورد تقاضا باشد و در آن شرح داده شود که چگونه علائق متقاضی می تواند با پروژه های پژوهشگر تلفیق گردد. اگر متقاضی از بودجه بیرونی از طریق کمک هزینه دولت یا سایر منابع برخوردار است، باید این را در نامه همراه ذکر کند. گرچه اکثر پژوهشگران بودجه ای را برای استخدام دانشجویان مقطع فوق دکترا تخصیص می دهند، منبع تأمین بودجه خارجی می تواند بر جذابیت متقاضی بیافزاید. مدارک لازم باید در اسرع وقت، حداکثر تا یک سال قبل از تاریخ شروع مورد نظر، ارسال شوند. متقاضیان باید به مهلت های مقرر دقیقاً توجه کنند، زیرا معمولاً به تقاضاهایی که دیر ارسال می گردد ترتیب اثر داده نمی شود.    

سمت های فوق دکترا اساساً دوره های کارآموزی با حقوق هستند و لذا دانشجویان متناسب با آن حق الزحمه، نسبتاً کمی، دریافت می کنند. مربی دانشجوی فوق دکترا ممکن است این حق الزحمه را از محل بودجه پژوهشی که خود در اختیار دارد بپردازد، و یا ممکن است دانشجویان به طور مستقل کمک هزینه های بیرونی مخصوص به خود را درخواست نمایند. همچنین، دانشجویان مقطع فوق دکترا ممکن است این مزایا و یا برخی از آنها را دریافت کنند: بیمه درمانی، مقرری سفر، هزینه های ایاب و ذهاب، امتیازات مربوبط به استفاده از کتابخانه، مقرری خانواده، هزینه های بالاسری، امکانات رایانه ای، و دفتر کار. با توجه به اینکه میزان حقوق  و مزایا از مؤسسه ای به مؤسسه دیگر متفاوت است، دانشجویان مقطع فوق دکترا باید قبل از قبول یک سمت، درخواست کنند که فهرستی کتبی از مزایای در اختیار آنها قرار گیرد. نظر به اینکه هزینه زندگی در ایالات متحده می تواند بسیار زیاد باشد، دانشجویان باید قبل از آنکه خانواده شان را با خود بیاورند به دقت بودجه و منابع مالی خود را محاسبه کنند. عموماً حق الزحمه ها به گونه ای نیست که برای تأمین معاش بیش از یک نفر کافی باشد.